Quotes from Sartre

I wanted my own words. But the ones I use have been dragged through I don't know how many consciences.

That's what existence means: draining one's own self dry without the sense of thirst.

In the past - even a long while after she left me - I thought of Anny. Now I think of no one any more. I don't even bother looking for words. It flows in me, more or less quickly. I fix nothing, I let it go. Through the lack of attaching myself to words, my thoughts remain nebulous most of the time. They sketch vague, pleasant shapes and then are swallowed up: I forget them almost immediately.

I marvel at these young people: drinking their coffee, they tell clear, plausible stories. If they are asked what they did yesterday, they aren't embarrassed: they bring you up to date in a few words. If I were in their place, I'd fall over myself. It's true that no one has bothered about how I spend my time for a long while. When you live alone you no longer know what it is to tell something: the plausible disappears at the same time as the friends.

Ik krijg niet de indruk dat de Autodidact zin heeft om te praten. Wat kijkt hij me vreemd aan: hij kijkt niet om iets te zien, maar om een soort zielsgemeenschap tot stand te brengen. De ziel van de Autodidact is omhooggestegen en in in zijn fraaie, nietsziende ogen aan de oppervlakte gekomen. Hij wil dat mijn ziel hetzelfde doet, dat ze haar neus tegen de ruiten zal drukken: dan kunnen onze zielen beleefdheden uitwisselen.

Ik begreep opeens dat er geen tussenweg was tussen niet-bestaan en deze weemakende overdadigheid. Als je bestond, moest je *bestaan tot op dat punt*, tot aan de verschimmeling, het zwellen, tot aan de obsceniteit. In een andere wereld behouden cirkels, melodieën, hun zuivere, strakke lijnen. Maar het bestaan is een aftakelingsproces.