Quotes from Arnon Grunberg

Kijk,' zegt hij, 'kijk hoe mooi het hier is. Nergens een mens te bespeuren. Alleen maar zand. Dat is mooi. Een wereld zonder mensen, dat is schoonheid. Duisternis is de mens, niets dan dat, het epicentrum van duisternis, en het enige licht dat van hem komt, is het licht van het beest.

Bovendien, hoe kun je tegen de doodstraf zijn en zelfmoord goedkeuren? Als het oordeel van een rechter of een jury verkeerd kan uitvallen, dan is ook jouw oordeel twijfelachtig, misschien onjuist.

Nadat de afwas is gedaan, haalt ze een bosje rozen uit haar boodschappentas. Ze snijdt de rozen af en spoelt de vaas om. Het is geen antidepressivum, een bosje rozen, maar het is iets. Het begin van een beetje kleur in zijn leven brengen.

Roland Oberstein is gelukkig, zou hijzelf verklaren, omdat hij niets wil wat hij niet kan krijgen. Wat hij wil kan hij krijgen. Wat hij niet kan krijgen, wil hij niet. Zo eenvoudig is het recept voor geluk.

Als je jong bent, denk je dat er normale mensen bestaan, maar dat jij de pech hebt ze niet te kennen. Later kom je erachter dat dat onzin is, dat er geen normale mensen bestaan. Er bestaan alleen patiënten. Sommige patiënten weten zich staande te houden ten koste van andere patiënten en die noemen we daarom geen patiënten. Die noemen we geslaagd

Ob?utek sramu potrebuje druge ljudi.

Hij begint te praten. 'Je moet niet toegeven aan de narcistische reflex om te willen helpen. Zo'n man kan het alleen. Als je hem gaat helpen wordt hij afhankelijk. Je kweekt afhankelijkheid. Je moet hard zijn. Alleen helpen waar het echt niet anders kan en verder laten gaan. De grote vijand van de hulpverlener is de narcistische reflex.

Naarmate de stilte langer duurde, nam de pijn toe. De tijd heelt niet alle wonden, ontdekte hij, de tijd scheurt wonden open, zorgt voor vergiftigingen en ontstekingen. De dood maakt misschien een einde aan alle pijn, de tijd laat dat na.

Tirza, his youngest daughter, the one who turned out best. Turned out wonderfully, both inside and out.

Eentonigheid is een vorm van zekerheid, met eentonigheid kun je angst bezweren.

Niets is ondraaglijker dan geluk, het is alleen te doen als je weet dat je op het punt staat het te verliezen. Houden van is een activiteit voor vliegvelden en stations, en crematoria natuurlijk.

Het verschil tussen loonarbeid en slavernij is een semantische kwestie

De prikkelende beelden waarmee de maatschappij ons voortdurend confronteert hebben geen enkel ander doel dan fantasieën in ons wakker te roepen waardoor ons denken wordt verhinderd, waardoor wij verdoofd door het leven sjokken als slaven van onze hormonen

Mogo?e je imela prav, mogo?e se mu je res gnusila. Ampak gnus ni razlog za lo?itev, gnus je obenem najvišja stopnja intimnosti. Kon?na to?ka intimnosti. V kar se intimnost neizogibno razvije. Doma?nost gnusa, njegova nespremenljivost, poželenje, ki jo izzove. Hrepenenje, da bi se ti drugi še zadnji? lahko zagnusil. In da bi se pri tem vedno malo gnusil tudi samemu sebi.

Van zichzelf mag hij er niet zijn, dat hij er toch is komt omdat hij het zijn ouders niet aan kan doen er niet te zijn. Geen liefde kan aan de sensatie er van jezelf niet te mogen zijn een eind maken, daarom moet je er ook niemand mee lastig vallen.

In die tijd zag ik het als de hoogste roeping van de mens om toerist te zijn. Het leven zelf een safari van drie weken naar Kenia. In de folders was het allemaal mooier, de giraffes vielen van dichtbij tegen en de reisleiders staakten, maar een vakantieliefde van een dag of twee behoorde nog altijd tot de mogelijkheden en ook de gitaarmuziek was best aardig.

Geluk werd tegenwoordige tijd en geluk dat tegenwoordige tijd is geworden is angstaanjagend geluk, geluk in de verleden tijd of in de toekomende tijd is stukken draaglijker.

Ze zei: 'Je denkt steeds weer dat jij de uitzondering bent.' 'Wie denkt dat?' 'Ik.' 'Dat denkt iedereen,' zei ik, 'daarom trouwen mensen, daarom maken ze kinderen, daarom gaan ze door met leven, omdat ze denken dat het voor iedereen geldt maar niet voor hen, omdat ze denken dat zij de uitzondering zijn.

Dus zo vergeet je: knielend in de schuur, likkend als een hond, je handen op de billen van een klasgenootje van je jongste dochter. En is vergeten niet genezen? Is hij nu niet eindelijk aan het genezen? Is het niet zijn beurt?

Vind je me niet mooi?' 'Heel mooi. Mooi zoals mensen mooi zijn die niet lang meer te leven hebben.

De schrijvers is natuurlijk de valsspeler bij uitstek. Hij maakt gebruik van middelen die anderen niet hebben. Zijn leven is een laboratorium waarin experimenten worden uitgevoerd ten behoeve van het vertellen van verhalen. Wat hem ook overkomt, hij kan altijd afstand nemen van zijn rampen, zijn tragedies, zijn mislukkingen, door erover te vertellen. Dat kunnen anderen niet altijd, niet op die manier, en dat maakt hem een valsspeler.

De schrijver is natuurlijk de valsspeler bij uitstek. Hij maakt gebruik van middelen die anderen niet hebben. Zijn leven is een laboratorium waarin experimenten worden uitgevoerd ten behoeve van het vertellen van verhalen. Wat hem ook overkomt, hij kan altijd afstand nemen van zijn rampen, zijn tragedies, zijn mislukkingen, door erover te vertellen. Dat kunnen anderen niet altijd, niet op die manier, en dat maakt hem een valsspeler.

Alles wat je loslaat, alles wat van je wordt afgenomen maakt - doordat je het loslaat, doordat het van je wordt afgenomen - ruimte voor iets nieuws, misschien zelfs iets beters. De melancholie berust dikwijls op een verheerlijking van het verleden die dat verleden helemaal niet verdient. Alleen omdat we het verleden betrekkelijk goed kennen, omdat het ons zo vertrouwd voorkomt, denken we dat we daar thuishoren.

Dit was hoe het leven ging. Mensen verdwenen. En soms kwamen die mensen weer terug, op een avond, in de vroege zomer. Net op het moment dat je de ovenschotel in de oven had gedaan, maar dat konden ze niet weten.