Quotes from Baudelaire

Any healthy man can go without food for two days--but not without poetry.

Aimer les femmes intelligentes est un plaisir de pédéraste.

Poe's drunkenness was a mnemonic device, a deliberate method of work, drastic and fatal, no doubt, but suited to his passionate nature. Poe taught himself to drink, just as a careful man of letters makes a deliberate practice of filling his notebooks with notes.

and over your unconsecrated head you'll hear the howling wolves lament their fate and yours the livelong year;

On evil's cushion poised, His Majesty, Satan Thrice-Great, lulls our charmed soul, until He turns to vapor what was once our will: Rich ore, transmuted by his alchemy.

Lecteur paisible et bucolique, Sobre et naïf homme de bien, Jette ce livre saturnien, Orgiaque et mélancolique. Si tu n'as fait ta rhétorique Chez Satan, le rusé doyen, Jette ! tu n'y comprendrais rien, Ou tu me croirais hystérique. Mais si, sans se laisser charmer, Ton oeil sait plonger dans les gouffres, Lis-moi, pour apprendre à m'aimer ; Ame curieuse qui souffres Et vas cherchant ton paradis, Plains-moi !... sinon, je te maudis !

Oh! Moeten wij eeuwig lijden of altijd vluchten voor wat mooi is?

Het weidse park bezwijmt onder het brandend oog van de zon, net als de jeugd onder de heerschappij van de Liefde.

Eindelijk! De tirannie van het menselijk gelaat is verdwenen en ik zal alleen nog maar door mijzelf lijden.

Ella llora, insensata, porque ella ha vivido! ¡Y porque vive! Pero, lo que ella deplora Sobre todo, lo que la hace temblar hasta las rodillas, Es que mañana, ¡ah! ¡tendrá que vivir todavía! ¡Mañana, pasado mañana y siempre! — ¡Como nosotros!

Of drawing forth a sun from my heart, and making of my burning thoughts a warm atmosphere.

Menigte, eenzaamheid: termen die voor de actieve en vruchtbare dichter gelijk en verwisselbaar zijn.

al die bewogen en gesloten zielen in wie de laatste zuchten van een onweer nog rommelen, en die ver terugwijken voor de brutale blik van de mensen die plezier maken en niets te doen hebben.

Ten slotte, in de namiddag, onder een bekoorlijke herfstlucht, zo'n lucht waaruit verlangens en herinneringen in grote getale neerdalen, ging ze ergens achteraf in een tuin zitten, om, ver van de menigte, naar een van die concerten te luisteren waar de muzikanten van de regimenten de Parijse bevolking op trakteren.

waar de weelde zich met welbehagen in het ordelijke spiegelt (...)

Zijn mooie, matte ogen, van een donkere en onbestemde kleur, leken op viooltjes die de last van de dikke tranen van het onweer nog dragen (...)

en hun gedachten nemen nu de zachte en onbestemde kleuren van de schemering aan.