Quotes from Gerard Reve

Ik heb intussen het 3e Hoofdstuk voltooid, vol verguldsel, paars licht, Eeeuwig onvervulde liefdesverlangens, Jongens op bromfietsen, motregen en met oude canapé kleden behangen grotten. Het leven is veel groter dan ik het ooit zou kunnen beschrijven. En God is gek op me.

Uit het kafee gekomen, zagen we dat de Maan er weer prima bijstond Zo lief, zo rood, zo vol, maar ook zo laag: een kwestie van een trapleer of op iemands schouder staan, meer niet.

Godverdomme,' zei hij, 'gooi iemand anders wat op zijn poten.

Kostbare tijd, die niet meer te achterhalen is, heb ik vermorst.

Is het niet zo, dat men in het ondergaande, het ontbindende en hopeloos strijdende veel gemakkelijker de waarheid kan ontdekken dan in het bloeiende, zich samenvoegende en groeiende? Is het niet een feit, dat ziekte en dood veel duidelijker het wezen van het bestaan aan het licht brengen dan gezondheit en athletiek op Zondagmiddag?

Waarschijnlijk is het beter, dat ik van nu af aan in afzondering leef, dat is een draaglijker soort eenzaamheid dan die, ondergaan in het gezelschap van een ander.

Rabbit, I am alive. I breathe, and I move, so I am alive. Is that clear? Whatever ordeals are yet to come, I am alive.

Wat ik opschrijf is (...) het levensverhaal van een dolende pelgrim in de woestijn van glas en beton die maatschappij heet.

Ik leef, fluisterde hij, ik adem. En ik beweeg. Ik adem, ik beweeg, dus ik leef. Wat kan er nog gebeuren? Er kunnen rampen komen, pijnen, verschrikkingen. Maar ik leef. Ik kan opgesloten zijn, of door gruwelijke ziekten worden bezocht. Maar steeds adem ik, en beweeg ik. En ik leef.

Uren, dagen, maanden, jaren, zei hij bij zichzelf. Dit is de avond. Dit is de nacht. Het is oudejaarsavond. Over ruim acht en twintig minuten is het middernacht. Ik heb nog acht en twintig minuten. Ik moet mijn gedachten verzamelen. Ik moet klaar zijn met denken, als het twaalf uur is.

Daar, in dat meubelloze, ondanks de gezinsgrootte lege kamertje, temidden van de stapel naar verschaalde terpentijn riekende kerstbomen, ervoer ik voor het eerst in volle hevigheid de verlatenheid, die de onmiddellijke nabijheid van een in stomme aanbidding vereerd maar voor altijd onbereikbaar wezen inhoudt.

Belangstelling is wel een van de beste eigenschappen van de mens, deze wonderlijke aardbewoner.

Er gebeuren dingen om ons heen. Maar we merken ze nauwelijks. We zijn doof en blind.

Wat weg is, ben je kwijt.

O, lieve, lieve mensen, ik houd van u, en ik omhels u allen hartstochtelijk, ondanks de geduchte afstand. Laten we elkaar niet haten, maar, integendeel, elkaar liefhebben, gezamenlijk op de Dood wachten, en het ons in de tussentijd aan niets laten ontbreken.

Het dooreen mengen van een zorgvuldig toebereide maaltijd geldt als een belediging van degene, die hem heeft gekookt [...]

Die twaalf gulden zijn de reden dat ik deze brief schrijf want daarginder wens ik u, zo dol als ik op u ben, allemaal, ongezien, de kanker.

De toekomst blijft, dunkt mij, aan de figuratieve kunst, zoals ook in de literatuur de toekomst zal blijven aan het samenhangende verhaal met een begin en een einde -liefst met een conventionele interpunctie- en aan het samenhangende gedicht, beide tot stand gebracht in beheerst en bekwaam taalgebruik, en beide hoe geheimzinnig van inhoud ook, aan de oppervlakte een duidelijk herkenbare mededeling bevattend.

Het was verschrikkelijk, zeker, maar er was al zoveel verschrikkelijks in mijn leven gebeurd dat ik - hoe, dat zoude wel altijd een raadsel blijven - had overleefd en doorstaan... Misschien kon dit er nog net bij...

Neen: je plicht doen, dat was alles wat er overbleef... En die plicht was: proberen het boek te voltooien, tegen beter weten in, want wie werd iets wijzer van wat ik opschreef? Maar áf moest het, vind ik zelf, áf... voordat ik voorgoed in de alkohol kopje onder zoude gaan en eindelijk de enige verlossing zoude vinden die bestond: de Dood...

Dat reizen om ergens een deeltje van toen en toen te ontdekken, dat is toch tijdverspilling? U bent toch schrijver, en geen bibliothecaris? Het gaat in het leven om geheel andere deeltjes.

Ik ben een revist, veel en veel meer dan jij. Voor mij zijn de voorstelling en de idee vrijwel even belangrijk en reëel als de tastbare werkelijkheid.

Een groot schrijver is altijd pessimist, want hij weet dat het leven moeilijk begint en slecht eindigt.

Zijn kennis van vreemde talen was nihil. Eigenlijk moest hij dood.