Quotes from Jan Wolkers

Want medelijden is de ergste vijand van de liefde.

De eeuwigheid is het ogenblik waarvan je zegt, dat zal ik nooit vergeten.

En dan zat hij weer heel lang te trillen van het lachen als een pudding tijdens een bombardement.

In de oorlog had ik daar wankel op de hoge hakken gelopen, met een jurk aan en een hoofddoek om. Om mijn broer te bewijzen dat ook ik geschikt was om illegaal werk te doen. Maar voor de garage kwam ik een jongen tegen die ik in jaren niet gezien had en die zei: 'Dag Jan!' Ik ging terug, trok de kleren van mijn zuster uit en bemoeide me verder niet meer met de oorlog.

Voordat ze in mijn boekenkasten verdwijnen leef ik tussen stapels boeken als tussen bloeiende struiken.

Toen ik naast het bed ging zitten zei ze dat ik er goed uitzag en ik voelde me toen een soort ludieke ploert. Want ik was gezond en ik kon niets voor haar doen.

De steeds weer terugkerende dagdroom in mijn jeugd was, vooral op wasdag, om rijk te worden en dan voor mijn moeder een lieflijk landelijk paradijs aan te schaffen waar onder het loverzwaar geboomte op het mollige gras tientallen jonge vrouwen in luchtige zomerjurkjes met kittige schortjes om de was voor haar deden in blinkend gegalvaniseerde wasteiltjes en op bijna schertsachtige wasbordjes die de allure hadden van rococo-harpjes.

Hij heeft gebeden en gesmeekt. Hij heeft nachtenlang op zijn knieën gelegen. Het heeft niet geholpen. Dat rampzalige stuk ellende daarboven is zo doof als een rotsblok.

Omdat de e-toets van mijn schrijfmachine los zit - in plaats van resoluut in te grijpen en het ding vast te plakken probeer ik hem iedere keer met een splintertje van een lucifer vast te zetten, wat eigenlijk niet zo verwonderlijk is want het valt je pas op als je de machine gebruikt en dan kan je niet gaan plakken - moest ik denken aan een voortand van mij waar ook wat beweging in zit.

De muze moet je bed niet genaken, maar ze moet een hersenschim blijven waar je achteraan jaagt, een onbereikbare Dulcinea.

Terwijl jij daar geveld ligt door Coatlicue, krimpt onze welvaartsstaat weer samen, zoals ieder jaar als de donkere dagen rond kerstfeest naderen, tot de knusse wereld van Anton Pieck. Het krijsen van de goden wordt hier gedempt door de bellekens van de arreslede. Mijn god, kunnen wij hier ook niet bar en bitter met een koolraap aan het spit de bijtende koude door een slonzige pels heen tot de huid laten doordringen.

Diepzinnigheid die niet gebakerd ligt in paradoxale oppervlakkigheid is natuurlijk een gruwel.

Waarschijnlijk omdat de dood de enige ziekte is waar we niet mee besmet hoeven te worden, waarvan we de bacil al vanaf de geboorte bij ons dragen.

Steeds zie ik ons samen opdoemen in mijn geest en weer verdwijnen. Als jongens, als jongemannen en op latere leeftijd. We kijken allebei star voor ons uit. Het lijkt wel of we met elkaar vergroeid zijn, zo dicht lopen we tegen elkaar. Ik weet niet of we op weg zijn ergens naar toe of dat het zomaar een dwalen is. Er is geen angst want ik weet dat we elkaar niet kwijt kunnen raken.

Als iemand haar uit de narigheid haalt sterft ze.

Hij keek even naar de drol. Het uiteinde glansde van een slijmerige bloederige afscheiding. In het stuk krant hield hij hem als een sigaar tussen zijn vingers, bracht hem halverwege naar zijn mond en keek mismoedig met treurige hondeogen naar een denkbeeldige voorbijganger. 'Hebt u een vuurtje voor me,' vroeg hij somber.

Hebt u nog ouwe spulletjes? Alleen mezelf.

Het is een mooie kringloop, je moet er alleen niet een zin in willen ontdekken. Dat is misschien de enige les die er te leren valt. Gewoon als een blad naar de aarde kunnen tuimelen zonder dat je vindt dat je moet denken dat je vleugeltjes krijgt en weer omhoogvliegt het heelal in. De perzik van onsterfelijkheid is een aardig verzinsel, maar die vrucht heeft beslist geen pit. Het is maar een ezelsbruggetje naar de dood.

Niet bang zijn voor de natuur. Dat is ook maar een natuurverschijnsel.

Dat is het grootste van dieren, dat ze niet kunnen grienen. Als je huilt heb je een slecht geweten, dan ben je in gebreke gebleven. Een dier stelt nooit teleur. Een dier valt niks te verwijten. Je kan je alleen een klootzak voelen dat je zo'n sentimentele etter bent geweest.

Leven moet geleefd worden. Je moet er ernst van maken anders ben je een plas die verdampt.