Quotes About Sorrow

I'm deprived of my children." Wilhelm bit his lip. It was too late to turn away. The anguish struck him. "I pay and pay. I never see them. They grow up without me. She makes them like herself. She'll bring them up to be my enemies

Razmatraju?i sav svoj život, uvidio je da je pogrešno postupio u svemu - u svemu. Život mu je bio, štono kažu, upropašten. Ali pošto on, kao prvo, nije mnogo ni vrijedio, nije bilo ni naro?itog razloga žaljenja. Razmišljaju?i na smrdljivoj sofi o stolje?ima, devetnaestom, šestnaestom, osamnaestom, pronašao je u posljednjem izreku koja mu se svidjela: Žalost je, gospodine, vrsta dokonosti.

The girl was holding out her hand, bit I could only give a pathetic shrug. I had nothing to give her. I'd finally faded away.

Tally turned away. Five minutes was suddenly too long to stand here, eyes burning, unable to cry.

Tanr?'ya, onu bana ba???lamas? için dua edemiyorum; ama yine de o sanki bana aitmi? gibi geliyor. Tanr?'ya, onu bana vermesi için dua edemiyorum; çünkü o bir ba?kas?na ait. Ac?lar içinde kuruntulara dal?yorum; dü?ündüklerimi ka??da dökmeye kalk??sam, bir kar??tl?klar ilahisi ç?kar ortaya.

No es posible salvarte, desgraciado! No; bien veo que nada puede salvarnos.

Ah, woe! thy lips are chill, And still. How changed in fashion Thy passion! Who has done me this ill?

Sabahleyin azapl? bir rüyadan uyan?nca yok yere ona do?ru kollar?m? uzat?yorum...Daha böyle yar? uykulu halde onu yan?mda arad?ktan sonra iyice uyan?p da yaln?zl???m? anlad???m zaman kalbimden gözya?lar?m?n p?nar? ta??yor ve önümde beliren gelece?in karanl?klar?na kar?? ba??rt?yla a?l?yorum.

Freudvoll Und leidvoll, Gedankenvoll sein; Langen Und bangen In schwebender Pein, Himmelhoch jauchzend, Zum Tode betrübt, Glücklich allein Ist die Seele, die liebt. Johann Wolfgang von Goethe

But, alas! I feel it too sadly. I am alone the cause of my own woe, am I not? Truly, my own bosom contains the source of all my sorrow, as it previously contained the source of all my pleasure.

Yeter bu kadar! Sevgilin orada oturuyor, Ve her ?ey ona üzüntü ve s?k?nt? veriyor. Ç?km?yorsun hiç onun akl?ndan, Kar?? konulmaz biçimde seviyor seni. Evvela k?zg?n a?k?n ta??p geldi, Eriyen karlar?n dereyi ta??rd??? gibi; Yüre?ine ak?tt?n onu sen, Ve ?imdi yine s??la?t? senin bu deren.

It has been my fate to sadden those I owe joy.

ke?ke insanlar -niçin böyle olduklar?n? ancak Tanr? bilir!- geçip giden ?imdiyi ya?amak yerine, geçmi?te kalan bir s?k?nt?n?n hat?ralar?n? an?msamak için hayal gücünü bu kadar zorlamasalar.

A longing pure and not to be described drove me to wander over woods and fields, and in a mist of hot abundant tears I felt a world arise and live for me.

La naturaleza humana tiene sus límites; puede soportar la alegría, la pena, el dolor hasta cierto punto; pero, al fin sucumbe cuando se pasa de ahí.

Qué es el hombre, ese semidiós tan ponderado? ¿No le faltan fuerzas en aquello, precisamente, que mas necesita? Bien se deje transportar por la alegría, o abrumar por el dolor, ¿no se halla igualmente detenido, igualmente obligado a reconocer la triste condición de su ser, cuando aspira orgullosamente a engolfarse en la plenitud del infinito?

Doveva proprio essere così, che quanto rende l'uomo beato divenga poi la fonte della sua infelicità.

Ne?e ile ?zd?rapla, Dü?ünce ile dolu iken, Tükenmez ezalar içinde, Ümitler, tereddütler geçirirken Kederler içinde yo?urulurken Mesut olan, Ancak seven ruhtur.

Bu yüzden istemedim hiçbir zaman sevmeyi, Bilirim ölesiye üzülece?imi.

I left her asking permission to visit her in the course of the day. She consented, and I went, and, since that time, sun, moon, and stars may pursue their course: I know not whether it is day or night; the whole world is nothing to me.

What a thing is Man, this lauded demi-god! Does he not lack the very powers he has most need of? And if he should soar in joy, or sink in sorry, is he not halted and returned to his cold, dull consciousness at the very moment he was longing to be lost in the vastness of infinity?

Must it ever be thus,—that the source of our happiness must also be the fountain of our misery?

Kim hissedebilir ki, Nas?l de?ip durdu?unu ?çimi ?st?rab?n? Zavall? yüre?imin burada ya?ad??? korkuyu, U?runa titredi?i, ne istedi?ini Sadece sen bilirsin, yaln?zca sen! Nereye gidersem gideyim, Ne ac?, ne ac?, ne ac?yor Gö?sümün ?uras?! Ben, ah, yaln?z kal?r kalmaz, A?l?yor, a?l?yor, a?l?yorum, K?r?l?yor içimde kalbim

Ach! Er ist tot! Wie dauert er mich! Wie bin ich bekümmert!