Quotes About Memory

y no estaba segura, de repente, de no haberle amado con un amor que le hubiera pasado inadvertido por haberse perdido en la historia como el agua en la arena y que lo reconocía sólo ahora en este instante de la música lanzada a través del mar.

Hiroshima, Mon Amour

Loneliness does not arise so much from something lost as from a longing for something well remembered. Isolation cares nothing for memory.

We lose track of everything, and of everyone, even ourselves. The facts of my father's life are less known to me than those of the life of Hadrian. My own existence, if I had to write of it, would be reconstructed by me from externals, laboriously, as if it were the life of someone else: I should have to turn to letters, and to the recollections of others, in order to clarify such uncertain memories. What is ever left but crumbled walls, or masses of shade?

If you love life you also love the past, because it is the present as it has survived in memory. Translation by David Downie

La mémoire de la plupart des hommes est un cimetière abandonné, où gisent sans honneurs des morts qu'ils ont cessé de chérir. Toute douleur prolongée insulte à leur oubli.

Le souvenir n'est qu'un regard posé de temps en temps sur des êtres devenus intérieurs,mais qui ne dépendent pas de la mémoire pour continuer d'exister.

Suffering turns us into egotists, for it absorbs us completely: it is later, in the form of memory, that it teaches us compassion.

Ce qui nous rassure du sommeil, c'est qu'on en sort, et qu'on en sort inchangé, puisqu'une interdiction bizarre nous empêche de rapporter avec nous l'exact résidu de nos songes.

También conseguimos engañar a nuestra memoria. A fuerza de repetirnos lo que hubiéramos debido hacer, termina por parecernos imposible no haberlo hecho.

that imperial guard which poets and humanists mount in relay around any great memory.

Sometimes, after long intervals, I have thought to feel the slight stir of an approach, a touch as light as the contact of eyelashes and warm as the hollow of a hand. And the shade of Patroclus appears at Achilles' side..

Sé de gentes a quienes he frecuentado toda mi vida y que no reconoceré en los infiernos.

Je ne luttais plus contre les coutumes à la fois vénérables et vaines ; tout ce qui met en lumière l'effort de l'homme, ne fût-ce que pour la durée d'un jour, me semblait salutaire en présence d'un monde si prompt à l'oubli.

La mémoire des hommes est un cimetière abandonné, où gisent sans honneurs des morts qu'ils ont cessé de chérir.

El sufrimiento nos hace egoístas porque nos absorbe por entero: sólo más tarde, en forma de recuerdo, nos enseña la compasión.

Sentía que en torno a mí empezaban a ofuscarse frente a un dolor tan prolongado; su violencia causaba mayor escándalo que su causa. Si me hubiera abandonado a las mismas lamentaciones por la muerte de un hermano o de un hijo, lo mismo me hubieran reprochado que llorara como una mujer. La memoria de la mayoría de los hombres es un cementerio abandonado donde yacen los muertos que aquéllos han dejado de honrar y de querer. Todo dolor prolongado es un insulto a ese olvido.

Het landschap van mijn leven lijkt, net als bergachtige streken, te bestaan uit verschillende lukraak opeengestapelde materialen. (...) Hier en daar komen de granietblokken van het onvermijdelijke aan de oppervlakte; overal het gruis van het toeval. Ik span me in om mijn levensloop na te gaan teneinde er een plan in te vinden, er een lood- of een goudader in te volgen of de stroom van een ondergrondse rivier, maar dat volkomen kunstmatige plan is niets dan gezichtsbedrog van de herinnering.

Ik heb mijn strikt persoonlijke tijdrekening, onmogelijk in overeenstemming te brengen met die welke gebaseerd is op de stichting van Rome of het tijdperk van de Olympiaden. Vijftien jaren in het leger hebben korter geduurd dan een ochtend in Athene; er zijn mensen met wie ik mijn leven lang ben omgegaan en die ik in de Onderwereld niet zou herkennen.

Exist? portretele de dup? moarte, peste care moartea a trecut, chipurile acelea mari, cu buzele savant lucrate, pline de secrete ce nu-mi mai apar?in fiindc? nu mai sunt ale vie?ii.

De herinnering van de meeste mensen is een verlaten kerkhof, waar de doden die ze hebben opgehouden lief te hebben eerloos terneerliggen. Elk langdurig verdriet is een aanklacht tegen hun vergetelheid.

De nog in de duistere schoot van de tijd liggende eeuwen zouden bij duizendtallen over dat graf heen gaan zonder hem het bestaan terug te geven, maar ook zonder iets aan zijn dood toe te voegen, zonder te beletten dat hij had geleefd.

Quelques mois plus tard, je donnai à un des quartiers d'Antinoé, le nom de ma soeur Pauline. [...] Pauline morte retrouvait dans cette ville de la mémoire sa place unique de soeur. Ce lieu triste devenait le site idéal des réunions et des souvenirs, les Champs Élysées d'une vie, l'endroit où les contradictions se résolvent, où tout, à son rang, est également sacré.

The years merge: my memory forms but a single fresco whereon are crowded the events and travels of several seasons.