Quotes About Time

I can't wait until New Year's Day 2021 — then I can say hindsight really is 2020.

Kur shihte se të tjerët nuk mahniteshin aq fort sa ç'e kishte pritur, ai i rikthehej fillimit. Në qytet bëhej nami, kurse ata ishin si në humbellë. Ishim në një kohë që s'është më, më kupton? Koha ecën, orët, dita, të gjitha ecin, kurse ti mbetesh në diçka që s'di si ta quash. Kohë pa kohë. Nën zero...

At street corners, where walls join, I thought I could see some familiar features, like outlines of human faces, the shadows of cheekbones and eyebrows. They are really there, caught in stone for all time, along with the marks left by earthquakes, winters and scourges wrought by men.

My streets, my cistern. My old house. Its beams, floorboards and staircase creaked slightly, almost imperceptibly, with a dry, uniform, almost constant cracking sound. What's wrong? Where does it hurt? It seemed to be complaining of aches in its bones, in its centuries-old joints.

The days went by without incident and often without their name. When you'd unpacked the hours from the day and then the night and piled them all up, you could toss the boxes they came in, which is all that Wednesday or Friday really are.

The memories of events and statesmen paled as the years passed. Dust covered them, mud stained them, until they were finally erased as if they had never been. But recently people had come to understand that forgetting was more difficult and complicated than remembering.

Pyramidal phenomena occurred in cycles, without it ever being possible to determine precisely the timing of their appearance: for no one has ever been able to establish with certainty whather what happens is the future, or just the past moving backwards, like a crab. People ended up acccepting that maybe neither the past nor the future were what they were thought to be, since both could reverse their direction of travel, like trams at a terminus (p.119).

We count by years, but we live by days.

Even when it stands vacant the past is never empty.

There is more time than there is expanse of the world and so any voyage at last will end.

Every soldier in the course of time exists only in the breath of written word.

Tako se na kapiji, izme?u neba, reke i brda, naraštaj za naraštajem u?io da ne žali preko mere ono što mutna voda odnese. Tu je u njih ulazila nesvesna filozofija kasabe: da je život neshvatljivo ?udo, jer se neprestano troši i osipa, a ipak traje i stoji ?vrsto kao na Drini ?uprija.

A se?anja, kad se jednom krenu, ne zadržavaju se kod po?etka.

Dan je.... samo bijela hartija, na kojoj se sve biljezi i ispisuje.... a racun se placa nocu.. na velikim, mracnim poljima nesanice. Ali tu se sve rijesava i brise... konacno i nepovratno.. Svaka preboljena patnja, nestaje tu kao rijeka ponornica ili sagori bez traga i spomena...

Postoje ljudi, koji ti za pet minuta pokvare cijeli dan, a postoje i oni s kojima provedeš minut, a poželiš da traje vje?no.

Život je neshvatljivo ?udo, jer se neprestano troši i osipa, a ipak traje i stoji ?vrtso- kao na Drini ?uprija.

Bu?enje u zoru! Oduvek je bila navikla da u to vreme rešava sva pitanja za koja ni dan ni no? nisu mogli da na?u rešenja.

Nije važno koliko ?ovek vremena uštedi, nego šta s tim ušte?enim vremenom radi; ako ga na zlo upotrebi, onda bi bolje bilo da ga nema. Nije glavno pitanje da li ?ovek brzo ide, nego kud ide i po kakvom poslu.

Tek jesen je pokazala kako su plitkog korena i kratkog veka bile moje obmane. I ne samo jesen. Jelene je nestalo iz svih mojih godišnjih doba.

Dan je samo bela hartija na kojoj se sve beleži iispisuje, a ra?un se pla?a no?u, na velikim, mra?nim i vrelim poljima nesanice. Ali tu se i sve rešava ibriše, kona?no i nepovratno. Svaka preboljena patnja nestaje tu kao reka ponornica, ili sagori beztraga i spomena.

Sva od stvarnosti, a sama nestvarna, koja nije ni ono što je bilo ju?e ni ono što ?e biti sutra; nešto kao prolazno ostrvo u poplavi vremena.

Vreme mu?i i zamara samo one koji žive zauzeti jedino ništavnim brigama o svojoj li?nosti i svojim uživanjima, ali ono je kratko i neosetno onima koji, zaboravljaju?i sebe, rade na ma kakvom poslu koji ih prevazilazi; mereno veli?inom jednog smelog i neostvarljivog sna, ono gotovo i ne postoji.

Nije vrijeme došlo da ginemo, nego da se vidi ko je kakav.

Što ne boli – to nije život, što ne prolazi – to nije sre?a.