Quotes from Harry Mulisch

Anton had the feeling that by doing something which was within his power but which he could not quite think of, he could undo everything and return to the way they had been before, sitting around the table playing a game. It was as if he had forgotten a name remebered a hundred times before and now on the tip of his tongue, but the harder he tried to recall it, the more elusive it became.

Tsjallingtsjes strenge gezicht was steeds bereid om van de ene seconde op de andere volledig te verschieten in iets totaal anders, alsof in een donkere kamer het licht werd aangedaan. Misschien was het talent tot lachen eigenlijk wel de ware geest, meer dan het vermogen tot intellectuele krachttoeren.

Nu moet het echt uit zijn, Onno,' zei zij zacht. 'Er zijn grenzen.' 'Wie heeft jou dat wijsgemaakt?

Ik wilde dat ik het vermogen had om uiting te geven aan mijn gevoelens. Jammer genoeg kan ik dat niet; maar ik troost mij met de gedachte, dat degene die het wel kan die gevoelens misschien niet bezit.

Houd je een vulpen in je hand, dan wordt de inkt warm. De inkt komt net zo warm als je bloed op het papier en dat moet je hebben.

Enigszins ontheemd stonden zij bij hen, maar zonder in hen op te gaan, als vetkringen in de bouillon.

En ook werden zij verlamd door de vreemde schoonheid van het tafereel: die wondermooie jongen met aan zijn voeten die wanschapen, twintig jaar oudere zwakzinnige, terwijl in de moestuin de pauw naar hen keek met een waaier van vijftig ogen.

die Welt war die Suppe und das Denken meistens eine Gabel: zu einer sättigenden Mahlzeit führte das selten.

That question is too good to spoil with an answer.

Ieder mens heeft geloof ik het gevoel, dat hij er eigenlijk niet bijhoort, bij het leven van de andere mensen. Dat hij op een of andere manier iets anders is, een gast, en hij doet alle mogelijke moeite om te zorgen, dat de anderen dat niet zullen merken. Dat is het gevoel, dat alle mensen gemeen hebben, en daardoor horen ze juist bij elkaar.

All human beings were of course unique, and they only discovered that when someone else fell in love with them or when no one ever fell in love with them.

Using someone's name during a conversation was like a casual caress, like stroking their hair.

I never understood how anyone could feel small compared with the universe. After all, man knows how overwhelmingly large it is, and a few others things besides, and that means he is not small. The fact that man has discovered all this precisely proves his greatness.

Alles waar je je wil en je aandacht op richt, wordt onzichtbaar, onbereikbaar, dat is tenminste mijn ervaring. Je ziet de dingen pas werkelijk uit je ooghoeken, als je eigenlijk ergens anders mee bezig bent. Het is net of de werkelijkheid zich dan gepasseerd voelt, het niet neemt en zich aan je opdringt.

Perhaps, he thought, true pure love, like all flowers, flourished best with its roots in muck and mud. Perhaps that was a law of life that held everything together.

If you find life absurd, shouldn't you find death precisely meaningful?

A man who has never been hungry may possess a more refined palate, but he has no idea what it means to eat.

You could chat with anyone; being silent together without it becoming embarrassing was a lot rarer.

All cows were like other cows, all tigers like all other tigers - What on earth happened to human beings?

If written in the three-letter words of the four-letter alphabet,a human being is determined by a genetic narrative long enough to fill the equivalent of 500 Bibles.In the meantime human beings have discovered this for themselves. That's right. They have uncovered our profoundest concept -- namely, that life is ultimately reading. They themselves are the Book of Books.

Gelukkig is het geschrevene iets dat hoorbaar is zonder gehoord te hoeven worden. Zelfs het bescheidenste woordje dat ik neerschrijf, het woordje "zwijgen" bijvoorbeeld, overstemt het inferno in die stenen put.

People returning from a journey carry the distances they have traveled with them like outspread wings - until they put the key in their front door. Then the wings fold up, and they are home again, as though in the center of an impassable steel ring on the horizon. The moment they close the door behind them, they can no longer imagine they have ever been away.

We underestimated human potential, both the strength of man's intellect and the weakness of his flesh, and therefore his receptivity to satanic inspiration -- but ultimately he is our creature, and so what we've really underestimated is our own creativity. What we made has turned out to be more than what we thought we had made. So ultimately in our failure there is a compliment to us: our creativity is greater than ourselves!

De wereld was soep en het denken meestal een vork: tot smakelijk eten leidde dat zelden.