Quotes from Marguerite Yourcenar

Het landschap van mijn leven lijkt, net als bergachtige streken, te bestaan uit verschillende lukraak opeengestapelde materialen. (...) Hier en daar komen de granietblokken van het onvermijdelijke aan de oppervlakte; overal het gruis van het toeval. Ik span me in om mijn levensloop na te gaan teneinde er een plan in te vinden, er een lood- of een goudader in te volgen of de stroom van een ondergrondse rivier, maar dat volkomen kunstmatige plan is niets dan gezichtsbedrog van de herinnering.

Mai mult m-a preocupat chipul altuia. Îndat? ce acela începuse s? conteze în viaÈ›a mea, arta încet? s? mai fie lux, devenind resurs?, modalitate de ajutorare.

Cuando más importante es una cosa, más parece que queramos callarla.

Ik heb mijn strikt persoonlijke tijdrekening, onmogelijk in overeenstemming te brengen met die welke gebaseerd is op de stichting van Rome of het tijdperk van de Olympiaden. Vijftien jaren in het leger hebben korter geduurd dan een ochtend in Athene; er zijn mensen met wie ik mijn leven lang ben omgegaan en die ik in de Onderwereld niet zou herkennen.

Maar de menselijke geest accepteert niet graag dat hij afhankelijk is van het toeval, dat hij slechts het voorbijgaande product is van kansen waarover geen enkele god zeggenschap heeft, hijzelf zeker niet.

Nuestra vida. Una vida que sólo a nosotros pertenece, que no viviremos más que una vez y que no estamos seguros de comprender del todo.

No perder nunca de vista el diagrama de una vida humana, que no se compone, por más bien que se diga, de una horizontal y de dos perpendiculares, sino más bien de tres líneas sinuosas, perdidas hacia el infinito, constantemente próximas y divergentes: lo que un hombre ha creído ser, lo que ha querido ser, y lo que fue.

Contam cu disperare pe eternitatea pitrei, pe fidelitatea bronzului în dorinÈ›a de a perpetua un corp perisabil, ori deja distrus, insistând totodat? ca marmura, uns? zilnic cu un amestec de ulei È™i acizi, s? prind? fineÈ›e È™i aproape moliciunea c?rnii tinere.

il existait sans doute entre les inquiétes créatures humaines des répulsions et des haines surgies du plus profond de leur nature, et qui, le jour où il ne serait plus de mode de s'exterminer pour cause de religion, se donneraient cours autrement. (La promenade sur la dune)

Reg?seam peste tot faÈ›a aceea unic?: amalgamam personajele divine, sexele È™i atributele eterne, pe dura Dian? a p?durilor cu melancolicul Bachus, pe vigurosul Hermes al palestrelor cu zeul bivalent al iubirii, dormind cu capul pe un mald?r de flori. Constatam cât de mult seam?n? virilei Atena un tân?r c?zut pe gânduri.

Ik wist toen nog niet dat de dood voorwerp kan worden van een blinde drang, van een honger zoals de liefde. Ik had niet die nachten voorzien waarin ik mijn riem om mijn dolk zou wikkelen om mezelf te dwingen tweemaal na te denken alvorens mij ervan te bedienen. Alleen Arrianos is doorgedrongen tot het geheim van dat roemloze gevecht tegen de leegte, de dorheid, de vermoeienis, de walging van het bestaan die uitloopt op het verlangen te sterven.

Exist? portretele de dup? moarte, peste care moartea a trecut, chipurile acelea mari, cu buzele savant lucrate, pline de secrete ce nu-mi mai apar?in fiindc? nu mai sunt ale vie?ii.

De gewenning zou ons hebben gevoerd naar dat roemloze maar ook ramploze einde dat het leven bewaart voor degenen die de langzame afstomping door slijtage niet afwijzen.

Of all the joys which are slowly abandoning me, sleep is one of the most precious, though one of the most common, too. A man who sleeps but little and poorly, propped on many a cushion, has ample time to meditate upon this particular delight.

It is difficult to remain an emperor in presence of a physician, and difficult even to keep one's essential quality as man.

De herinnering van de meeste mensen is een verlaten kerkhof, waar de doden die ze hebben opgehouden lief te hebben eerloos terneerliggen. Elk langdurig verdriet is een aanklacht tegen hun vergetelheid.

I have nevertheless reached the age where life, for every man, is accepted defeat.

De nog in de duistere schoot van de tijd liggende eeuwen zouden bij duizendtallen over dat graf heen gaan zonder hem het bestaan terug te geven, maar ook zonder iets aan zijn dood toe te voegen, zonder te beletten dat hij had geleefd.

Quelques mois plus tard, je donnai à un des quartiers d'Antinoé, le nom de ma soeur Pauline. [...] Pauline morte retrouvait dans cette ville de la mémoire sa place unique de soeur. Ce lieu triste devenait le site idéal des réunions et des souvenirs, les Champs Élysées d'une vie, l'endroit où les contradictions se résolvent, où tout, à son rang, est également sacré.

there is always a day when Atlas ceases to support the weight of the heavens, and his revolt shakes the earth.

The years merge: my memory forms but a single fresco whereon are crowded the events and travels of several seasons.

On n'a rien compris à la maladie, tant qu'on n'a pas reconnu son étrange ressemblance avec la guerre et l'amour: ses compromis, ses feintes, ses exigences, ce bizarre et unique amalgame produit par le mélange d'un tempérament et un mal.

I often think of the library established by Plotina in Trajan's Forum, with that noble inscription placed by her order over its door: Dispensary to the Soul.

Sólo me diferencio de los muertos en que me está dado asfixiarme todavía un momento más.